Hipnoza to interakcja społeczna, w której jedna osoba sugeruje drugiej, że pewne percepcje, uczucia, myśli lub zachowania pojawią się spontanicznie. Uczestnik często doświadcza zawężenia pola uwagi i zwiększonej gotowości do przyjmowania sugestii.

Podatność jest bardzo zróżnicowana. Niektórzy reagują dramatycznie, inni wykazują niewielki efekt. Standaryzowane skale mierzą stopień reaktywności. Hipnoza może łagodzić ból, wspomagać przywoływanie wspomnień (z ryzykiem konfabulacji) i modyfikować nawyki, takie jak palenie. Badania obrazowania mózgu wykazują zmiany w aktywności zgodne z sugerowanymi doświadczeniami, jednak mechanizm leżący u ich podstaw pozostaje przedmiotem dyskusji. Teorie dysocjacji sugerują rozszczepienie świadomości; teorie społeczno-poznawcze kładą nacisk na odgrywanie ról i oczekiwania.

Hipnoza nie jest niezawodną metodą odzyskiwania dokładnych, utraconych wspomnień ani nie daje żadnych szczególnych mocy. Jest to proces oparty na współpracy, który zależy od wyobraźni uczestnika i jego zaufania do sytuacji. Stosowana odpowiedzialnie, może być użytecznym narzędziem klinicznym; stosowana nieostrożnie, może prowadzić do powstania fałszywych przekonań.

Hipnoza zmienia normalną relację między sugestią a doświadczeniem. Zakres tej zmiany różni się u poszczególnych osób.