Sylogizm to forma rozumowania dedukcyjnego z dwiema przesłankami i wnioskiem. Arystoteles rozwinął sylogizm jako podstawową jednostkę logiki. Najsłynniejszy przykład: Wszyscy ludzie są śmiertelni. Sokrates jest człowiekiem. Zatem Sokrates jest śmiertelny. Pierwsza przesłanka jest przesłanką większą, druga przesłanką mniejszą, a trzecia wnioskiem. Jeśli przesłanki są prawdziwe, a forma jest poprawna, wniosek musi być prawdziwy. Sylogizm jest narzędziem do testowania poprawności argumentów. Identyfikując formę, można sprawdzić, czy wynika z niej wniosek.

Arystoteles zidentyfikował kilka prawidłowych form sylogistycznych, zwanych figurami i trybami. Najczęściej spotykaną jest pierwsza figura, w której człon środkowy łączy przesłanki większe i mniejsze. Średniowieczni logicy nadali tym formom nazwy mnemoniczne, takie jak Barbara i Celarent, aby ułatwić uczniom ich zapamiętanie. Sylogizm był centralnym elementem logiki przez ponad dwa tysiące lat. Dopiero w XIX wieku Frege i inni opracowali bardziej zaawansowane systemy logiczne. Jednak sylogizm pozostaje użytecznym narzędziem dydaktycznym i jasnym przykładem rozumowania dedukcyjnego. Pokazuje, jak można z pewnością wyprowadzać wnioski z przesłanek, pod warunkiem, że forma jest prawidłowa, a przesłanki prawdziwe.

Części sylogizmu

• Główna przesłanka. Szersze stwierdzenie.
• Założenie drugorzędne. Bardziej szczegółowe stwierdzenie.
• Wniosek. Oświadczenie, które następuje.
• Średni termin. Termin łączący przesłanki.

Sylogizm nie jest tym samym, co argument w ogóle. Jest to specyficzna forma argumentacji dedukcyjnej z dwiema przesłankami i wnioskiem.