Fenomenologia to nauka o strukturach świadomego doświadczenia. Pyta nie o to, co istnieje, ale o to, jak to jest doświadczać tego, co istnieje. Edmund Husserl założył ten ruch na początku XX wieku, argumentując, że filozofia powinna powrócić do samych rzeczy, do przeżywanego świata doświadczenia. Opracował metodę epoché, czyli nawiasu, w której fenomenolog zawiesza osąd co do istnienia świata, aby opisać, jak się on jawi. Martin Heidegger, uczeń Husserla, przeniósł punkt ciężkości na bycie-w-świecie, argumentując, że zawsze jesteśmy już zaangażowani w świat, a nie bezstronnymi obserwatorami. Maurice Merleau-Ponty podkreślał rolę ciała jako medium doświadczenia. Jean-Paul Sartre zastosował fenomenologię do wolności, wyobraźni i emocji.

Fenomenologia wywarła wpływ na psychologię, psychiatrię, socjologię, architekturę i kognitywistykę. Nie jest to pojedyncza doktryna, lecz metoda i tradycja. Podkreśla, że ​​doświadczenie to nie tylko dane do wyjaśnienia, ale wymiar rzeczywistości, który należy opisać. Jej głównym założeniem jest to, że świadomość jest zawsze świadomością czegoś. Jest intencjonalna. Jest ukierunkowana na obiekty, a obiekty te są dane w określony sposób. Fenomenologia bada te sposoby.

Kluczowi fenomenolodzy

• Husserl. Założyciel, opracował metodę bracketingu.
• Heidegger. Bycie w świecie, autentyczność, niepokój.
• Merleau-Ponty. Przeżyte ciało, percepcja, dwuznaczność.
• Sartre. Wolność, wyobraźnia, zła wiara.

Fenomenologia to nie introspekcja. To ścisły opis struktur doświadczenia, a nie relacja z osobistych odczuć.