Moralność dotyczy zasad dobrego i złego zachowania. To do niej odwołujemy się, gdy mówimy, że czyn jest dobry lub zły, godny pochwały lub nagany. Moralność nie jest tym samym, co etykieta, która dotyczy dobrych manier, ani prawo, które jest egzekwowane przez państwo. Nie jest tym samym, co religia, choć religie często zawierają nauki moralne. Moralność dotyczy tego, jak traktujemy siebie nawzajem i co jesteśmy sobie winni. Jest zjawiskiem społecznym, ale ma również wymiar osobisty. Sumienie, wina i integralność to pojęcia moralne.

Filozofowie debatowali nad podstawami moralności. Czy prawdy moralne są obiektywne, jak prawdy matematyczne, czy też są ludzkimi konstrukcjami? Czy są uniwersalne, czy też różnią się w zależności od kultury? Czy zależą od Boga, rozumu, czy też od sentymentów? Realizm moralny głosi, że istnieją obiektywne fakty moralne. Antyrealizm moralny temu zaprzecza. W ramach antyrealizmu subiektywizm głosi, że twierdzenia moralne wyrażają osobiste postawy. Relatywizm głosi, że są one prawdziwe w odniesieniu do kultury lub jednostki. Emotywizm głosi, że wyrażają emocje. Debata nie jest jedynie akademicka. Kształtuje ona sposób, w jaki myślimy o prawach człowieka, sprawiedliwości i karze.

Koncepcje moralne

• Dobrze i źle. Co powinniśmy i czego nie powinniśmy robić.
• Dobre i złe. Co jest cenne, a co szkodliwe.
• Cnota i wada. Cechy charakteru.
• Odpowiedzialność. Odpowiedzialność za działania.

Moralność nie zawsze jest jednoznaczna. Dylematy pojawiają się, gdy wartości są w konflikcie. Dlatego tak ważne jest rozumowanie moralne.