Zło to słowo, którego używamy w odniesieniu do najgorszych rodzajów zła. Wykracza ono poza zwykłą krzywdę. Sugeruje celowe okrucieństwo, wolę zniszczenia, naruszenie czegoś świętego. Filozofowie debatowali nad tym, czy zło jest siłą pozytywną, czy pozbawieniem, brakiem dobra. Augustyn uważał, że to drugie: zło nie ma własnej substancji. Jest odwróceniem się od Boga, skażeniem tego, co dobre. Inni traktują zło jako realną cechę świata, a nie tylko jego brak.

Problem zła jest jednym z najstarszych argumentów przeciwko istnieniu Boga. Jeśli Bóg jest wszechmocny i wszechdobry, dlaczego zło istnieje? Wśród odpowiedzi znajdują się: obrona wolnej woli, która głosi, że zło jest ceną prawdziwej wolności; teodycea kształtująca duszę, która głosi, że cierpienie kształtuje charakter; oraz sceptycyzm, który głosi, że nie możemy osądzać Bożych intencji. Problem ten pozostaje aktualny w filozofii religii. Świeccy filozofowie badają zło w kategoriach psychologii moralnej, zastanawiając się, jak zwykli ludzie dopuszczają się okrucieństw. Fraza Hannah Arendt „banalność zła” wyraża ideę, że wielka krzywda może wyniknąć z bezmyślności, a nie z potwornych intencji.

Podejścia do zła

• Prywatność. Zło jest brakiem dobra.
• Dualizm. Zło jest siłą przeciwstawną dobru.
• Teodycea. Usprawiedliwianie Boga w obliczu zła.
• Psychologia moralna. Jak ludzie zaczynają czynić zło.

Zło to termin o wydźwięku moralnym. Nazywanie czegoś złem to nie tylko opisywanie tego. To potępianie tego.