Wiedza a posteriori pochodzi z doświadczenia. To wiedza po fakcie. Wiesz, że niebo jest niebieskie, bo je widziałeś. Wiesz, że ogień jest gorący, bo go poczułeś. Wiedza opiera się na danych sensorycznych. Bez doświadczenia nie miałbyś jej.

Termin ten pochodzi z łaciny i oznacza „od tego ostatniego”. Kontrastuje on z wiedzą a priori, która jest niezależna od doświadczenia. Wiedza a posteriori jest empiryczna. Opiera się na obserwacji, eksperymencie i dowodach. Nauka jest w dużej mierze a posteriori. Testuje hipotezy w kontekście otaczającego świata. Wyniki są znane dopiero po eksperymencie.

Przykłady wiedzy a posteriori

• Temperatura wrzenia wody na poziomie morza wynosi 100 stopni Celsjusza.
• Paryż jest stolicą Francji.
• Niektóre łabędzie są czarne.
• Ból jest nieprzyjemny.
• Prawo grawitacji obowiązuje na Ziemi.

Wiedza a posteriori jest przypadkowa. Mogłoby być inaczej. Temperatura wrzenia wody mogłaby być inna na innej planecie. Paryż mógłby być innym miastem. Czarne łabędzie istnieją, ale mogły nie istnieć. Prawdy a posteriori są odkrywane, a nie dedukowane. Wymagają one badań. Zawsze można je zrewidować. Nowa obserwacja może obalić wiedzę a posteriori. To jest siła i słabość empiryzmu. Jest on osadzony w rzeczywistości, ale nigdy nie jest pewny. Kolejny eksperyment może wszystko zmienić. Wiedza a posteriori to wiedza o świecie takim, jaki jest, a nie takim, jaki musi być.