Nanomedycyna wykorzystuje nanotechnologię w medycynie, zazwyczaj w skali od 1 do 100 nanometrów. Przy takiej wielkości materiały zachowują się inaczej. Mają większą powierzchnię, mogą przekraczać bariery biologiczne i mogą być modyfikowane inżynieryjnie do przenoszenia leków, środków obrazowania lub materiału genetycznego. Dziedzina ta jest wciąż młoda, ale kilka nanomedyków jest już w użyciu klinicznym.

Najbardziej skutecznym przykładem jest liposom, maleńka pęcherzyk lipidowy, który może otoczyć lek i chronić go przed degradacją. Doxil, liposomalna postać doksorubicyny, zmniejsza toksyczność wolnego leku dla serca. Inne nanocząsteczki wykorzystują polimery, metale lub białka jako nośniki. Można je pokryć cząsteczkami celującymi, które wiążą się ze specyficznymi komórkami, umożliwiając lekom akumulację w guzach lub tkankach objętych stanem zapalnym. Nanocząsteczki złota i tlenku żelaza są wykorzystywane w obrazowaniu i terapii termicznej. Szczepionki mRNA przeciwko COVID-19 wykorzystują nanocząsteczki lipidowe do dostarczania materiału genetycznego do komórek.

Co oferuje nanomedycyna:

• Dostarczanie ukierunkowane. Leki mogą być kierowane do określonych tkanek.
• Poprawiona rozpuszczalność. Nanocząsteczki mogą przenosić słabo rozpuszczalne leki.
• Kontrolowane uwalnianie. Lek może być uwalniany w ciągu godzin, dni lub tygodni.
• Obrazowanie i terapia. Niektóre nanocząsteczki mogą wykonywać obie czynności jednocześnie.

Nadal istnieją wyzwania związane z produkcją na dużą skalę, długoterminowym bezpieczeństwem i ścieżkami regulacyjnymi, które nie zostały opracowane z myślą o produktach w skali nano.