Pionowa odległość od doliny fali do jej grzbietu to wysokość fali. Dla danego stanu morza poszczególne fale różnią się; istotna wysokość fali – mniej więcej średnia z jednej trzeciej najwyższych fal – jest standardową wartością statystyczną stosowaną w prognozach i projektowaniu.

Wysokość fali rośnie wraz z prędkością wiatru, czasem trwania i szybkością, aż do fizycznej granicy wyznaczonej przez jej załamanie. Na płytkiej wodzie wysokość może jeszcze bardziej wzrosnąć poprzez płyciznę, zanim fala się załamie. Fale zbójeckie to ekstremalne fale odstające znacznie od poziomu otaczającego morza.

Marynarze, inżynierowie morscy i zarządcy wybrzeża polegają na dokładnych informacjach o wysokości fal. Satelity mierzą wysokość na podstawie kształtu sygnałów radarowych; boje mierzą ją bezpośrednio za pomocą akcelerometrów lub czujników ciśnienia. Numeryczne modele fal prognozują wysokość na całym świecie i są stale weryfikowane pod kątem tych obserwacji. Nawet umiarkowany wzrost typowej wysokości fal może z czasem przyspieszyć erozję wybrzeża.

• Odległość pionowa od koryta do szczytu
• Kluczową statystyką jest znacząca wysokość fali
• Zależy od wiatru, połowu i głębokości wody
• Zmierzone za pomocą boi i satelitów