Gdy Księżyc i Słońce ustawiają się w jednej linii z Ziemią – podczas nowiu i pełni – ich siły grawitacyjne wzmacniają się wzajemnie. Rezultatem są przypływy wiosenne, które charakteryzują się największą zmiennością między przypływem a odpływem. Pomimo nazwy, przypływy wiosenne występują przez cały rok, mniej więcej co dwa tygodnie.

Przypływy są wyższe, a odpływy niższe niż przeciętnie. Ryzyko powodzi przybrzeżnych wzrasta podczas przypływów wiosennych, zwłaszcza gdy zbiegają się one ze sztormami lub silnymi wiatrami od lądu. Organizmy pływowe doświadczają najdłuższego okresu ekspozycji i zanurzenia w miesiącu księżycowym. Przeciwna faza, pływy kwadraturowe, występuje w kwadrach Księżyca, kiedy zasięg pływów jest najmniejszy.

Tabele pływów precyzyjnie prognozują cykle wiosenne i kwadrantowe. Lokalne wzmocnienie wynikające z geometrii wybrzeża może sprawić, że amplitudy pływów wiosennych przekroczą dziesięć metrów w wyjątkowych miejscach, takich jak Zatoka Fundy. Marynarze i inżynierowie wybrzeża planują kluczowe operacje w oparciu o cykl wiosenno-kwadrantowy.

Przypływ wiosenny może odsłonić strefy pływów, które pozostają ukryte przez resztę miesiąca.