Menedżerowie mogą poświęcić uwagę tylko ograniczonej liczbie osób. Rozpiętość kontroli to liczba osób bezpośrednio podległych nadzorowi jednego menedżera.

Wąskie zakresy pozwalają na ścisły nadzór i rozwój, ale dodają warstw i kosztów. Szerokie zakresy spłaszczają organizację i dają podwładnym większe uprawnienia, ale jednocześnie grożą przeciążeniem i niespójnym coachingiem. Optymalny zakres zależy od złożoności zadań, umiejętności pracowników, rozproszenia geograficznego i dostępnych narzędzi koordynacyjnych.

Restrukturyzacja często celowo dostosowuje zakresy. Technologia i samozarządzające się zespoły umożliwiają szersze zakresy niż zakłada teoria klasyczna. Pomiar obciążenia pracą menedżerów w połączeniu z liczbą pracowników zapobiega rozpiętościom, które na papierze wydają się efektywne, a w praktyce zawodzą.

• Liczba podwładnych podlegających jednemu kierownikowi
• Kompromis między głębokością nadzoru a poziomami organizacyjnymi
• Zależy od złożoności, umiejętności i narzędzi
• Powinno odzwierciedlać rzeczywiste możliwości zarządzania