Morfem to najmniejsza jednostka języka niosąca znaczenie. Może to być całe słowo lub jego część, np. prefiks, sufiks lub odmiana.

Słowo „nieszczęście” zawiera trzy morfemy: „nie-”, „szczęśliwy” i „-ność”. Każdy z nich nadaje znaczenie. Morfemy wolne mogą występować samodzielnie jako wyrazy; morfemy związane muszą być powiązane z innymi formami. Języki różnią się sposobem pakowania znaczenia w morfemy. Niektóre opierają się w dużej mierze na fleksji; inne używają stosunkowo stałych form wyrazowych i przekazują relacje poprzez szyk wyrazów i oddzielne partykuły.

Dzieci stopniowo przyswajają system morfologiczny swojego języka, czasami nadmiernie uogólniając reguły („goed” zamiast „went”), zanim opanują wyjątki. Zaburzenia językowe mogą selektywnie upośledzać przetwarzanie morfologiczne. Językoznawcy analizują morfemy, aby opisać wewnętrzną strukturę słów i reguły generujące nowe formy.

Znaczenie języka zaczyna się od morfemu, najmniejszego elementu, który wciąż coś znaczy.