Een morfeem is de kleinste betekenisdragende eenheid van een taal. Het kan een heel woord zijn of een deel van een woord, zoals een voorvoegsel, achtervoegsel of verbuiging.

Het woord 'ongelukkig zijn' bevat drie morfemen: 'on-', 'gelukkig' en '-heid'. Elk draagt ​​bij aan de betekenis. Vrije morfemen kunnen op zichzelf staan ​​als woorden; gebonden morfemen moeten aan andere vormen worden gekoppeld. Talen verschillen in de manier waarop ze betekenis in morfemen verpakken. Sommige talen leunen sterk op verbuiging; andere gebruiken relatief vaste woordvormen en brengen relaties over via woordvolgorde en afzonderlijke deeltjes.

Kinderen verwerven het morfologische systeem van hun taal geleidelijk, waarbij ze soms regels te veel generaliseren ("goed" in plaats van "ging") voordat ze de uitzonderingen onder de knie hebben. Taalstoornissen kunnen de morfologische verwerking selectief belemmeren. Taalkundigen analyseren morfemen om de interne structuur van woorden en de regels die nieuwe vormen genereren te beschrijven.

Betekenis in taal begint met het morfeem, het kleinste onderdeel dat nog steeds een betekenis heeft.