O jednej rzeczy mówi się tak, jakby była inną. Metafora podkreśla tożsamość lub bliskie podobieństwo bez użycia słów „jak” czy „jak”. „Czas jest złodziejem”, „klasa była zoo”, „jej głos był aksamitny”. Porównanie jest ukryte i zwięzłe, zachęcając czytelnika do przeniesienia cech z nośnika na tenor.

Metafory kształtują zarówno myślenie, jak i styl. Potrafią urzeczywistniać abstrakcyjne idee, ujawniać ukryte podobieństwa i generować nowe sposoby postrzegania. Martwe metafory – „podnóże góry”, „głowa stołu” – stały się tak powszechne, że ich metaforyczne pochodzenie jest niemal niewidoczne. Żywe metafory wciąż zaskakują i rzucają nowe światło.

Poeci i mówcy w dużym stopniu posługują się metaforą, ale mowa potoczna również jest nią pełna. Język naukowy i filozoficzny również posługuje się metaforą, czasem świadomie, a czasem nie. Ryzyko polega na tym, że niezauważona metafora może ograniczać zrozumienie. Nagrodą jest nagła jasność lub siła emocjonalna, jaką zapewnia dobrze dobrana metafora. Nauka rozpoznawania i tworzenia metafor jest częścią stawania się bardziej precyzyjnym i kreatywnym użytkownikiem języka.