Sąd nie może rozstrzygać każdego sporu, który do niego trafia. Jurysdykcja to uprawnienie prawne sądu do rozpatrywania sprawy i wydawania wiążących orzeczeń dotyczących stron i przedmiotu sporu.

Jurysdykcja przedmiotowa dotyczy rodzaju sprawy; jurysdykcja osobista dotyczy władzy nad pozwanymi. Ograniczenia geograficzne i hierarchiczne dodatkowo definiują, który sąd jest właściwy. Strony czasami wyrażają zgodę na jurysdykcję poprzez umowy lub stawiennictwo; w innych przypadkach granice zewnętrzne wyznaczają przepisy ustawowe i konstytucyjny obowiązek należytego procesu.

Wniesienie pozwu do sądu, który nie ma jurysdykcji, to strata czasu i może doprowadzić do unieważnienia wyroku. Adwokaci odpowiedzialni za obronę analizują podstawy jurysdykcji na wczesnym etapie i mogą wnioskować o oddalenie powództwa. Jasne zasady jurysdykcji sprzyjają przewidywalności i chronią oskarżonych przed odległymi lub niewłaściwymi sądami.

• Uprawnienia sądu do rozpatrywania i rozstrzygania sprawy
• Obejmuje wymiar przedmiotowy i osobisty
• Ograniczone geograficznie, hierarchicznie i z uwagi na należyty proces
• Kwestia podstawowa badana na początku postępowania sądowego