W XVIII wieku grono pisarzy i czytelników opowiadało się za rozumem, badaniami empirycznymi i reformami. Oświecenie było ruchem intelektualnym i kulturalnym skoncentrowanym w Europie, który kwestionował tradycyjny autorytet w religii, polityce i wiedzy.

Postaci takie jak Voltaire, Rousseau, Kant i wielu mniej znanych uczestników debatowało nad prawami naturalnymi, metodą naukową, tolerancją religijną i organizacją społeczeństwa. Salony, akademie i kultura drukowana rozpowszechniały idee ponad granicami. Nie cała myśl oświecenia była jednolita; istniały ostre rozbieżności co do tempa i kierunku zmian.

Argumenty oświeceniowe wpłynęły na rewolucje w Ameryce i Francji, a także późniejsze reformy w innych częściach świata. Krytycy wówczas i później dostrzegali ograniczenia ruchu w odniesieniu do płci, rasy i świata pozaeuropejskiego. Jego dziedzictwo obejmuje zarówno ideał krytycznego rozumu publicznego, jak i trwające spory o zakres tego ideału.

• Ruch XVIII wieku kładący nacisk na rozum i reformę
• Kwestionowano tradycyjną władzę religijną i polityczną
• Rozprzestrzeniają się poprzez prasę, salony i akademie
• Wpływ na rewolucje i późniejszą myśl polityczną