Atomy, które układają się w powtarzalny, trójwymiarowy wzór, tworzą kryształ. Uporządkowana struktura wewnętrzna nadaje kryształom płaskie ściany, charakterystyczne kąty i wyjątkowe właściwości fizyczne. Większość minerałów tworzy kryształy, gdy stopione materiały stygną lub roztwory stają się przesycone.

Układy krystaliczne klasyfikują symetrię sieci krystalicznej – sześcienną, heksagonalną, tetragonalną i inne. Pokrój opisuje kształt zewnętrzny, który rozwija się w określonych warunkach wzrostu. Domieszki i tempo wzrostu wpływają na barwę i przejrzystość.

Duże, dobrze uformowane kryształy są cenione przez kolekcjonerów i wykorzystywane w przemyśle ze względu na swoje właściwości optyczne, elektryczne lub mechaniczne. Geolodzy badają kształt kryształów i przerosty, aby interpretować temperaturę, ciśnienie i skład chemiczny środowiska, w którym minerał wzrastał. To właśnie porządek wewnętrzny ostatecznie odróżnia prawdziwy kryształ od szkła amorficznego.

• Ciało stałe o uporządkowanym układzie atomowym
• Wykazuje charakterystyczne twarze i kąty
• Podział według układu krystalicznego i pokroju
• Formy z roztopów lub roztworów