Dwuznaczność to słowo lub fraza, która ma dwa znaczenia, z których jedno jest zazwyczaj ryzykowne lub ironiczne. Ta dwuznaczność jest celowa i zachęca odbiorcę do zwrócenia uwagi na oba znaczenia.

Komedia, reklama i zalotne dialogi w dużej mierze opierają się na tym środku przekazu. Znaczenie powierzchowne pozostaje wiarygodne, podczas gdy znaczenie drugorzędne dostarcza humoru, aluzji lub krytyki. Sukces zależy od zdolności odbiorcy do dostrzeżenia drugiego znaczenia bez konieczności podkreślania go przez mówcę. Gdy podwójne znaczenie jest zbyt niejasne, efekt zanika; gdy jest zbyt oczywiste, dowcip znika.

Dwuznaczność różni się od ogólnej dwuznaczności celowym połączeniem interpretacji niewinnej z interpretacją nacechowaną emocjonalnie. Ma długą historię w literaturze angielskiej, od Chaucera i Szekspira po współczesny stand-up i copywriting. Środek ten może być żartobliwy lub celowy, w zależności od kontekstu i sposobu przekazu.

Zwrot, który mówi jedno, a wyraźnie sugeruje co innego, często z przymrużeniem oka, jest dwuznaczny.