Een dubbele betekenis is een woord of uitdrukking die twee betekenissen heeft, waarvan er één meestal gewaagd of ironisch is. De ambiguïteit is opzettelijk en nodigt het publiek uit om beide betekenissen op te merken.

Komische situaties, reclames en flirterige dialogen maken veelvuldig gebruik van dit stijlmiddel. De oppervlakkige betekenis blijft aannemelijk, terwijl de secundaire betekenis zorgt voor humor, insinuatie of kritiek. Het succes hangt af van het vermogen van het publiek om de tweede betekenis te herkennen zonder dat de spreker deze hoeft te benadrukken. Wanneer de dubbele betekenis te vaag is, gaat het effect verloren; wanneer deze te voor de hand liggend is, verdwijnt de geestigheid.

Dubbele betekenis verschilt van algemene ambiguïteit door de bewuste combinatie van een onschuldige en een beladen interpretatie. Het stijlmiddel kent een lange geschiedenis in de Engelse literatuur, van Chaucer en Shakespeare tot moderne stand-upcomedy en copywriting. Het kan speels of scherpzinnig zijn, afhankelijk van de context en de manier waarop het wordt gebracht.

Een uitdrukking die iets zegt maar duidelijk iets anders impliceert, vaak met een knipoog, is een dubbele betekenis.