Dykcja to dobór i użycie słów w mowie lub piśmie. Obejmuje ona poziom słownictwa, stopień formalności, konkretność lub abstrakcję oraz ogólną strukturę języka.

Dykcja pisarza może być formalna lub potoczna, techniczna lub prosta, łacińska lub anglosaska, abstrakcyjna lub sensoryczna. Tę samą myśl można wyrazić radykalnie różną dykcją, a każda wersja wywoła inny efekt u czytelnika. Spójna dykcja pomaga w ustaleniu tonu i tonu; nagłe, niewyjaśnione zmiany mogą być denerwujące. W poezji i prozie literackiej dykcja jest jednym z głównych sposobów tworzenia znaczenia i nastroju.

Analiza dykcji skupia się na indywidualnych doborach słów i wzorcach w tekście lub utworze. Dlaczego ten, a nie inny synonim? Dlaczego tu konkretny obraz, a tam abstrakcja? Odpowiedzi ujawniają stosunek autora do tematu i odbiorców. Z perspektywy czasu dobra dykcja wydaje się nieunikniona, mimo że jest wynikiem świadomego wyboru.

Konkretne słowa dobrane przez pisarza i wzorce, które ten wybór tworzy, stanowią słownictwo.