Diction is de keuze en het gebruik van woorden in spraak of schrift. Het omvat het vocabulaire, de mate van formaliteit, concreetheid of abstractie, en de algehele structuur van de taal.

De woordkeuze van een schrijver kan formeel of informeel zijn, technisch of eenvoudig, Latijns of Angelsaksisch, abstract of zintuiglijk. Dezelfde gedachte kan in radicaal verschillende woordkeuzes worden uitgedrukt, en elke versie zal een ander effect op de lezer hebben. Consistente woordkeuze draagt ​​bij aan de toon en stijl; plotselinge, onverklaarde verschuivingen kunnen storend zijn. In poëzie en literaire proza ​​is woordkeuze een van de belangrijkste middelen waarmee betekenis en sfeer worden gecreëerd.

Bij de analyse van woordkeuze wordt gekeken naar individuele woordkeuzes en naar patronen in een passage of werk. Waarom dit synoniem en niet een ander? Waarom hier een concreet beeld en daar een abstractie? De antwoorden onthullen de houding van de schrijver ten opzichte van het onderwerp en het publiek. Goede woordkeuze lijkt achteraf vanzelfsprekend, ook al is het het resultaat van een bewuste selectie.

De specifieke woorden die een schrijver kiest, en de patronen die uit die keuzes ontstaan, vormen samen de woordkeuze.