Fuzja jądrowa zasila Słońce. Lekkie jądra łączą się, tworząc cięższe, uwalniając w ten sposób energię. Atomy wodoru łączą się w hel, a brakująca masa przekształca się w energię. Reakcja ta wymaga ekstremalnie wysokich temperatur i ciśnienia, warunków naturalnie występujących w jądrach gwiazd.

Na Ziemi naukowcy od dziesięcioleci zajmują się fuzją jądrową. Najbardziej obiecujące podejście wykorzystuje uwięzienie magnetyczne. Tokamak więzi plazmę w polu magnetycznym o kształcie torusa i podgrzewa ją do ponad 100 milionów stopni Celsjusza. W 2022 roku Narodowe Centrum Zapłonów (National Ignition Facility) po raz pierwszy osiągnęło zysk energetyczny netto za pomocą laserów, choć tylko na krótko i po ogromnych kosztach.

Fuzja jądrowa ma swoje zalety. Paliwo jest powszechnie dostępne, pozyskiwane z wody i litu. Nie wytwarza długotrwałych odpadów radioaktywnych. Nie ulega stopieniu. Wyzwania są ogromne. Podtrzymywanie reakcji, ograniczanie plazmy i budowa elektrowni komercyjnej pozostają nierozwiązane. Do fuzji jądrowej zawsze brakuje 30 lat, mówi żart. Być może w końcu jest bliżej.

Kluczowe podejścia

• Uwięzienie magnetyczne (tokamaki)
• Ograniczenie bezwładnościowe (lasery)
• Stellaratorzy
• Prywatne przedsięwzięcia fuzyjne
• Paliwo: deuter i tryt