Las odrasta po pożarze. Wiatr wieje bez przerwy. Światło słoneczne pada na ziemię każdego ranka, niezależnie od tego, czy ktoś je zbiera, czy nie. Są to zasoby odnawialne: materiały i źródła energii, które natura uzupełnia w ludzkiej skali czasu. Kluczowe jest tu określenie „ludzkiej skali czasu”. Drzewo dojrzewa przez dekady. Wody gruntowe mogą odnawiać się latami lub stuleciami, w zależności od warstwy wodonośnej. Błędne określenie tempa zbiorów sprawi, że zasób odnawialny będzie zachowywał się jak zasób skończony.

Zasoby odnawialne dzielą się na kilka szerokich grup. Energia słoneczna, wiatrowa i geotermalna docierają do nas nieustannie. Biomasa, słodka woda i żyzna gleba odnawiają się tylko wtedy, gdy nimi ostrożnie gospodarujemy. Zasoby ryb, drewna i populacje dzikich zwierząt plasują się gdzieś pośrodku, zdolne do odbudowy, ale podatne na nadmierną eksploatację.

Co decyduje o odnawialności

• Współczynnik uzupełniania w porównaniu ze współczynnikiem zużycia
• Czy ekstrakcja uszkadza system bazowy
• Rozważany horyzont czasowy

Islandia działa niemal wyłącznie w oparciu o energię geotermalną i hydroelektryczną. Morze Aralskie, niegdyś zasilane odnawiającymi się rzekami, skurczyło się do ułamka swojej powierzchni po tym, jak radzieckie nawadnianie zmieniło ich bieg. Ten sam rodzaj zasobu, odwrotne rezultaty. Odnawialność nie jest cechą stałą. To relacja między zasobem a sposobem, w jaki ludzie go wykorzystują.