Adaptacja behawioralna to działanie lub zachowanie, które pomaga organizmowi przetrwać. Migracja, hibernacja, nocne żerowanie i toki to adaptacje behawioralne. Nie są to cechy fizyczne. To czynności wykonywane przez organizm.

Adaptacje behawioralne często stanowią odpowiedź na wyzwania środowiskowe. Ptaki migrują na południe na zimę, aby znaleźć pożywienie i cieplejsze temperatury. Niedźwiedzie zapadają w sen zimowy, aby oszczędzać energię, gdy brakuje pożywienia. Zwierzęta pustynne prowadzą nocny tryb życia, aby uniknąć upału w ciągu dnia. Zachowania te są instynktowne lub wyuczone. Zwiększają one szanse organizmu na przetrwanie i rozmnażanie.

Przykłady adaptacji behawioralnych

• Migracja: sezonowe przemieszczanie się w celu znalezienia zasobów.
• Hibernacja: spowolnienie metabolizmu w okresie zimowym.
• Zachowanie nocne: aktywność w nocy w celu uniknięcia upału i drapieżników.
• Zachowania godowe: przyciąganie partnerów.
• Zachowania społeczne: życie w grupach w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa.

Adaptacje behawioralne mogą być wrodzone lub wyuczone. Zachowania wrodzone są wrodzone. Młody żółw morski czołga się w kierunku oceanu bez żadnej nauki. Zachowania wyuczone nabywa się poprzez doświadczenie. Wrona uczy się zrzucać orzechy na drogę, aby samochody mogły je rozbić. Oba typy zachowań pomagają organizmowi przetrwać. Adaptacje behawioralne współdziałają z adaptacjami strukturalnymi. Skrzydła ptaka są strukturalną adaptacją do lotu. Migracja jest adaptacją behawioralną, która wykorzystuje te skrzydła. Oba te elementy się uzupełniają. Adaptacje behawioralne są elastyczne. Mogą zmieniać się szybciej niż cechy fizyczne. Ta elastyczność pomaga organizmom reagować na szybkie zmiany środowiskowe. Jednak samo zachowanie nie rozwiąże wszystkich problemów. Gatunek, który nie potrafi przystosować się behawioralnie lub strukturalnie, wyginie. Adaptacja behawioralna jest jednym z narzędzi przetrwania.