Jakość powietrza mierzy stopień czystości lub zanieczyszczenia powietrza na danym obszarze. Zazwyczaj wyraża się ją poprzez stężenie określonych zanieczyszczeń: pyłu zawieszonego, ozonu, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki i tlenku węgla. Pył zawieszony, a zwłaszcza drobne cząstki PM2,5, stanowią największe zagrożenie dla zdrowia, ponieważ wnikają głęboko do płuc i krwiobiegu. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że zanieczyszczenie powietrza zewnętrznego przyczynia się do milionów przedwczesnych zgonów każdego roku.

Jakość powietrza różni się w zależności od lokalizacji i czasu. Miasta o dużym natężeniu ruchu, działalności przemysłowej i ogrzewaniu węglowym mają zazwyczaj gorszą jakość powietrza. Pogoda również ma znaczenie. Inwersje temperatury zatrzymują zanieczyszczenia blisko ziemi, powodując epizody smogu. Stacje monitorujące śledzą poziom zanieczyszczeń i publikują indeksy, które przekładają złożone dane na proste kategorie – od dobrego do niebezpiecznego. Indeksy te pomagają ludziom zdecydować, czy ćwiczyć na świeżym powietrzu, nosić maseczkę, czy trzymać okna zamknięte.

Główne zanieczyszczenia budzące obawy

• PM2,5 i PM10: cząstki drobne i grube.
• Ozon przyziemny: powstaje pod wpływem światła słonecznego i emisji pojazdów.
• Dwutlenek azotu: głównie z ruchu drogowego i przemysłu.
• Dwutlenek siarki: powstaje w wyniku spalania paliw kopalnych.

Jakość powietrza to nie tylko problem zewnętrzny. Jakość powietrza w pomieszczeniach może być gorsza, zwłaszcza w domach, w których do gotowania używa się paliw stałych. Wentylacja i czystsze piece mają wymierne znaczenie.