Luchtkwaliteit meet hoe schoon of vervuild de lucht in een bepaald gebied is. Het wordt meestal uitgedrukt in de concentratie van specifieke verontreinigende stoffen: fijnstof, ozon, stikstofdioxide, zwaveldioxide en koolmonoxide. Fijnstof, met name de fijnstofdeeltjes die bekend staan ​​als PM2.5, vormt het grootste gezondheidsrisico omdat ze diep in de longen en de bloedbaan doordringen. De Wereldgezondheidsorganisatie schat dat luchtvervuiling buitenshuis jaarlijks bijdraagt ​​aan miljoenen voortijdige sterfgevallen.

De luchtkwaliteit varieert per locatie en tijdstip. Steden met veel verkeer, industriële activiteit en kolenverwarming hebben over het algemeen een slechtere luchtkwaliteit. Ook het weer speelt een rol. Temperatuursinversies houden verontreinigende stoffen dicht bij de grond vast, wat smogvorming veroorzaakt. Meetstations registreren de concentraties van verontreinigende stoffen en publiceren indexen die complexe gegevens vertalen naar eenvoudige categorieën, van goed tot gevaarlijk. Deze indexen helpen mensen beslissen of ze buiten kunnen sporten, een mondkapje moeten dragen of de ramen gesloten moeten houden.

Belangrijkste verontreinigende stoffen die reden tot bezorgdheid geven

• PM2.5 en PM10: fijne en grove deeltjes.
• Ozon op grondniveau: gevormd door zonlicht en uitlaatgassen van voertuigen.
• Stikstofdioxide: voornamelijk afkomstig van verkeer en industrie.
• Zwaveldioxide: afkomstig van de verbranding van fossiele brandstoffen.

De luchtkwaliteit is niet alleen een probleem buitenshuis. Ook binnenshuis kan de luchtkwaliteit slechter zijn, vooral in huizen waar op vaste brandstoffen wordt gekookt. Goede ventilatie en schonere kooktoestellen maken een meetbaar verschil.