Koło barw układa odcienie w okręgu na podstawie ich wzajemnych relacji. Pierwszą wersję stworzył Izaak Newton w 1666 roku. Wygiął widmo w okrąg, aby pokazać relacje między kolorami. Od tego czasu pojawiło się wiele wariantów. Tradycyjne koło artystyczne wykorzystuje jako barwy podstawowe: czerwony, żółty i niebieski. Nowoczesne koło CMYK wykorzystuje cyjan, magentę i żółty. Koło RGB wykorzystuje czerwony, zielony i niebieski. Każdy z nich służy innemu medium i ma inne przeznaczenie.

Koło pokazuje relacje na pierwszy rzut oka. Kolory naprzeciwko siebie są dopełniające. Kolory obok siebie są analogiczne. Kolory równomiernie rozmieszczone tworzą triady. Koło jest narzędziem, a nie regułą. Pomaga projektantom znaleźć kombinacje, które działają. Pomaga im również zrozumieć, dlaczego niektóre kombinacje się kłócą. Koło nie uchwyca wszystkich niuansów. Wartość, nasycenie i kontekst wpływają na to, jak kolory wyglądają razem. Kolor, który wygląda na zrównoważony na kole, może wyglądać nieprawidłowo w określonym układzie. Ostatecznym sędzią jest oko projektanta. Koło jest punktem wyjścia. Nadaje strukturę nieskończonej przestrzeni kolorów. Bez niego wybór kolorów jest zgadywaniem. Z nim wybory mają logikę. Logikę można przestrzegać lub łamać. Znajomość reguł sprawia, że ​​ich łamanie jest celowe.

Modele koła kolorów

• RYB — tradycyjne koło artystyczne, kolory podstawowe: czerwony, żółty, niebieski
• CMY — koło drukujące, cyjan, magenta, żółte kolory podstawowe
• RGB — koło ekranowe, kolory podstawowe: czerwony, zielony, niebieski
• HSV — odcień, nasycenie, cylinder wartości

Koło barw to mapa. Pokazuje, gdzie znajdują się kolory i jak są ze sobą powiązane. Terytorium jest bardziej złożone, ale mapa pomaga.