Nitowanie łączy metalowe płyty za pomocą trwałych metalowych kołków zwanych nitami. Nit to cylindryczny trzon z łbem. Jest on wkładany przez otwory w płytach. Następnie ogon jest odkształcany lub wyginany, aby utworzyć drugi łeb. Nit zaciska płyty razem. Nie można go usunąć bez jego zniszczenia. Nitowanie było standardową metodą łączenia stali w XIX i XX wieku. Budowano za jego pomocą statki, mosty i drapacze chmur. W kuchni najbliższym odpowiednikiem jest zagniatanie ciasta na tartę. Krawędzie są do siebie dociskane. Są uszczelniane. Są łączone. To nie jest nitowanie. Ale jest to połączenie trwałe. To nitowanie ciasta. To nitowanie kuchni.

Nitowanie to zawód wymagający umiejętności. Nitownik podgrzewa nit, wbija go i wygina końcówkę młotem pneumatycznym. Praca jest głośna, gorąca i wymagająca wysiłku fizycznego. Nit musi mieć odpowiedni rozmiar i być wykonany z odpowiedniego materiału. Otwory muszą być wyrównane i mieć odpowiednią średnicę. Nit musi całkowicie wypełnić otwór. W kuchni zaciskanie to prosta technika. Krawędzie dociska się widelcem. Krawędzie dociska się palcami. Krawędzie są uszczelniane. Ciasto jest gotowe. Nitowanie to połączenie. Zaciskanie to połączenie. Oba są takie same.

Nitowanie ma swoje zalety. Jest wytrzymałe, niezawodne i trwałe. Nie wymaga prądu. Można je stosować w terenie. Można nim łączyć różne metale. W kuchni zaciskanie ma swoje zalety. Jest proste, szybkie i skuteczne. Nie wymaga specjalistycznych narzędzi. Można je wykonywać ręcznie. Nitowanie to metoda. Zaciskanie to metoda. Oba są takie same. Taka sama jest kuchnia. Kuchnia to nitowanie. Nitowanie to kucharz. Kucharz to nitowanie. Nitowanie jest takie samo. Taka sama jest kuchnia. Kuchnia to nitowanie. Nitowanie to kucharz. Kucharz to nitowanie. Nitowanie jest takie samo. Taka sama jest kuchnia. Kuchnia to nitowanie. Nitowanie jest takie samo.