Dwie sceny dzieją się jednocześnie. W jednym pokoju tyka bomba. W drugim detektyw biegnie korytarzem. Film przeskakuje między nimi. To jest montaż równoległy, zwany również montażem krzyżowym. Polega on na naprzemiennym przeplataniu dwóch lub więcej scen rozgrywających się jednocześnie. Tworzy napięcie, tworzy powiązania i buduje dynamikę. To jedna z najstarszych i najskuteczniejszych technik montażowych.

Pionierem techniki cross-cuttingu był D.W. Griffith na początku XX wieku. W „Narodzinach narodu” przeniósł on scenę między rodziną uwięzioną w chacie a Ku Klux Klanem spieszącym im na ratunek. Technika ta jest stosowana do dziś. W „Milczeniu owiec” cross-cut między Clarice a Buffalo Billem buduje nieznośne napięcie. W „Incepcji” cross-cut między wieloma poziomami snu tworzy złożoną, wielowarstwową kulminację. W „Ojcu chrzestnym” cross-cut między chrztem a serią morderstw tworzy jedną z najsłynniejszych sekwencji w historii kina.

Montaż krzyżowy nie polega tylko na symultaniczności. Chodzi o znaczenie. Zestawienie dwóch scen może stworzyć porównanie, kontrast lub ironię. Scenę bogactwa można zestawić ze sceną ubóstwa. Scenę przemocy można zestawić ze sceną pokoju. Montaż tworzy relację, której żadna ze scen nie ma osobno.