Twee scènes spelen zich tegelijkertijd af. In de ene kamer tikt een bom. In een andere kamer rent een detective door een gang. De film schakelt heen en weer tussen deze twee scènes. Dat noemen we cross-cutting, ook wel parallelle montage genoemd. Het wisselt af tussen twee of meer scènes die zich gelijktijdig afspelen. Het creëert spanning, legt verbanden en bouwt momentum op. Het is een van de oudste en meest effectieve montagetechnieken.

De techniek van het afwisselen van scènes werd in het begin van de 20e eeuw ontwikkeld door D.W. Griffith. In The Birth of a Nation wisselde hij tussen een gezin dat vastzat in een hut en de Ku Klux Klan die hen te hulp schoot. Deze techniek is sindsdien veelvuldig gebruikt. In The Silence of the Lambs bouwt de afwisseling tussen Clarice en Buffalo Bill een ondraaglijke spanning op. In Inception creëert de afwisseling tussen verschillende droomniveaus een complexe, gelaagde climax. In The Godfather zorgt de afwisseling tussen een doop en een reeks moorden voor een van de beroemdste scènes uit de filmgeschiedenis.

Cross-cutting gaat niet alleen over gelijktijdigheid. Het gaat over betekenis. De juxtapositie van twee scènes kan een vergelijking, een contrast of een ironie creëren. Een scène van rijkdom kan worden afgewisseld met een scène van armoede. Een scène van geweld kan worden afgewisseld met een scène van vrede. De montage creëert een relatie die geen van beide scènes op zichzelf heeft.