W 1972 roku Paul Berg i jego współpracownicy ze Stanford połączyli DNA wirusa małpiego z DNA bakterii. Była to pierwsza rekombinowana cząsteczka DNA. To osiągnięcie zapoczątkowało erę inżynierii genetycznej. W 1973 roku Stanley Cohen i Herbert Boyer wprowadzili rekombinowany plazmid do E. coli i wykazali, że ulega on replikacji. Narzędzia biologii molekularnej były już gotowe.

Rekombinowane DNA powstaje poprzez połączenie DNA pochodzącego z różnych źródeł. Enzymy restrykcyjne przecinają DNA w określonych sekwencjach. Ligaza łączy fragmenty. Powstała cząsteczka może zostać wprowadzona do komórki gospodarza, gdzie replikuje się i ekspresjonuje geny, które przenosi. Technika ta stanowi podstawę klonowania genów, produkcji białek i terapii genowej.

Rekombinowane DNA zrewolucjonizowało medycynę i rolnictwo. Insulina ludzka, produkowana przez rekombinowane bakterie, zastąpiła insulinę ekstrahowaną z trzustek świń i krów. Hormon wzrostu, czynniki krzepnięcia i szczepionki są produkowane w ten sam sposób. Uprawy modyfikowane genetycznie zawierają rekombinowane geny zapewniające odporność na szkodniki i tolerancję na herbicydy. Terapie genowe polegają na dostarczaniu rekombinowanego DNA lub RNA w celu korygowania defektów genetycznych.

Technologia ta od samego początku budziła obawy. Konferencja Asilomar w 1975 roku ustanowiła wytyczne dotyczące bezpiecznego postępowania z organizmami rekombinowanymi. Wytyczne te przekształciły się w przepisy dotyczące bezpieczeństwa biologicznego, które obowiązują dziś w laboratoriach. Nauka rozwijała się, ponieważ kwestie bezpieczeństwa traktowano poważnie.