In 1972 combineerden Paul Berg en zijn collega's aan Stanford het DNA van een apenvirus met het DNA van een bacterie. Het was het eerste recombinante DNA-molecuul. Deze prestatie luidde het tijdperk van de genetische manipulatie in. In 1973 brachten Stanley Cohen en Herbert Boyer een recombinant plasmide in E. coli in en toonden aan dat het zich vermenigvuldigde. De instrumenten van de moleculaire biologie waren aanwezig.

Recombinant-DNA wordt gevormd door DNA uit verschillende bronnen samen te voegen. Restrictie-enzymen knippen het DNA op specifieke sequenties. Ligase verbindt de fragmenten met elkaar. Het resulterende molecuul kan in een gastcel worden ingebracht, waar het zich vermenigvuldigt en de genen die het draagt ​​tot expressie brengt. Deze techniek vormt de basis van genklonering, eiwitproductie en gentherapie.

Recombinant-DNA heeft de geneeskunde en de landbouw ingrijpend veranderd. Menselijke insuline, geproduceerd door recombinante bacteriën, heeft de insuline vervangen die werd gewonnen uit de alvleesklier van varkens en runderen. Groeihormoon, stollingsfactoren en vaccins worden op dezelfde manier geproduceerd. Genetisch gemodificeerde gewassen bevatten recombinante genen voor resistentie tegen plagen en tolerantie voor herbiciden. Gentherapieën gebruiken recombinant-DNA of RNA om genetische defecten te corrigeren.

De technologie gaf vanaf het begin aanleiding tot bezorgdheid. De Asilomar-conferentie in 1975 stelde richtlijnen vast voor de veilige omgang met recombinante organismen. Deze richtlijnen evolueerden tot de bioveiligheidsvoorschriften die tegenwoordig in laboratoria gelden. De wetenschap boekte vooruitgang omdat de veiligheidsvraagstukken serieus werden genomen.