Ziemskie pole magnetyczne rozciąga się w przestrzeń kosmiczną, tworząc bańkę zwaną magnetosferą. Odchyla ona wiatr słoneczny, czyli strumień naładowanych cząstek wypływających ze Słońca. Bez niego cząstki te zdarłyby z atmosfery naszą atmosferę i zalały powierzchnię promieniowaniem. To właśnie magnetosfera sprawia, że ​​Ziemia nadaje się do zamieszkania.

Pole magnetyczne powstaje w wyniku ruchu stopionego żelaza w zewnętrznym jądrze Ziemi, w procesie zwanym geodynamem. Przypomina dipol, podobny do magnesu sztabkowego, z liniami pola pojawiającymi się w pobliżu bieguna południowego i wchodzącymi w pobliżu bieguna północnego. Bieguny magnetyczne nie pokrywają się z biegunami geograficznymi i wędrują. Północny biegun magnetyczny przesuwa się w kierunku Syberii z prędkością około 50 kilometrów na rok.

Magnetosfera nie jest idealną tarczą. Niektóre cząstki przedostają się do środka, szczególnie w pobliżu biegunów, gdzie zbiegają się linie pola magnetycznego. Cząsteczki te zderzają się z atmosferą i tworzą zorze polarne. Podczas burz słonecznych magnetosfera ulega kompresji po stronie słonecznej i rozciąga się w długi ogon po stronie nocnej. Satelity na orbicie mogą ulec uszkodzeniu, a sieci energetyczne na Ziemi mogą zostać zakłócone.

Inne planety również mają magnetosfery. Jowisza jest największą strukturą w Układzie Słonecznym, rozciągającą się na miliony kilometrów. Mars kiedyś ją miał, ale przestała istnieć miliardy lat temu, co może być przyczyną utraty atmosfery.