Kopuła to półkulisty dach, który otacza przestrzeń bez wewnętrznych podpór. Jest to jedna z najefektywniejszych form konstrukcyjnych w architekturze. Kopuła przenosi obciążenia ściskające, równomiernie rozkładając je wokół podstawy. Dlatego starożytni budowniczowie mogli wznosić rozległe przestrzenie z kamienia i cegły na długo przed pojawieniem się stali.

Panteon w Rzymie, ukończony około 126 roku n.e., pozostaje największą niezbrojoną betonową kopułą na świecie. Jego kasetonowe wnętrze i centralny okulus inspirują architektów od wieków. Późniejsze kopuły – Hagia Sophia, Katedra Florencka, Bazylika św. Piotra, Kapitol Stanów Zjednoczonych – rozwinęły tę formę jeszcze bardziej.

Nowoczesne kopuły wykorzystują stal, żelbet, a nawet nadmuchiwaną tkaninę. Kopuły geodezyjne, spopularyzowane przez Buckminstera Fullera, rozkładają siły za pomocą sieci trójkątów. Są lekkie i wytrzymałe, choć ich zabezpieczenie przed warunkami atmosferycznymi może być trudne.

Kopuły to nie tylko dachy. Tworzą one wewnętrzną bryłę, która wydaje się święta, obywatelska lub po prostu majestatyczna. Sam kształt niesie ze sobą znaczenie.