Pustynnienie to proces, w którym żyzne gleby w regionach suchych, półsuchych i suchych umiarkowanie wilgotnych przekształcają się w pustynie, tracąc produktywność biologiczną i roślinność. Jest ono spowodowane połączeniem zmienności klimatu – zwłaszcza suszy – oraz działalności człowieka, w tym nadmiernego wypasu, wylesiania, niezrównoważonego nawadniania i nadmiernej uprawy. Termin ten zyskał na znaczeniu podczas suszy w Sahelu w latach 60. i 70. XX wieku, a w 1994 roku przyjęto Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie Zwalczania Pustynnienia (UNCCD). Pustynnienie dotyczy około jednej trzeciej powierzchni lądów na Ziemi i zagraża źródłom utrzymania milionów ludzi, szczególnie w Afryce, Azji Środkowej i na Bliskim Wschodzie. Konsekwencje obejmują erozję gleby, zasolenie, utratę bioróżnorodności, zmniejszenie produkcji żywności i migrację. Środki zaradcze obejmują tarasowanie, wiatrochrony, agroleśnictwo, wypas rotacyjny, zbieranie wody oraz inicjatywę Wielkiego Zielonego Muru w Sahelu. Działania rekultywacyjne mają na celu odzyskanie zdegradowanych gruntów, sekwestrację dwutlenku węgla i wspieranie zrównoważonych źródeł utrzymania na obszarach wiejskich.