Stimulerende middelen zijn medicijnen die de zenuwactiviteit opwekken en lichaamsfuncties versnellen. Ze verhogen de alertheid, verbeteren de stemming en verhogen de hartslag en bloeddruk.

Cafeïne, nicotine, amfetaminen, cocaïne en methamfetamine behoren allemaal tot deze groep, hoewel ze verschillen in potentie, werkingsduur en risico. De meeste stoffen werken door de beschikbaarheid van dopamine, noradrenaline of beide te verhogen. Lage tot matige doses kunnen de aandacht en prestaties verbeteren; hogere doses veroorzaken euforie, agitatie en, bij sommige stoffen, gevaarlijke fysiologische belasting. Tolerantie en afhankelijkheid ontwikkelen zich bij herhaald gebruik, en ontwenningsverschijnselen omvatten doorgaans vermoeidheid, prikkelbaarheid en een depressieve stemming.

Medische toepassingen omvatten de behandeling van aandachtstekort-/hyperactiviteitsstoornis en narcolepsie. Recreatief en niet-medisch gebruik brengt aanzienlijke risico's met zich mee, zoals verslaving, hart- en vaatziekten en, bij sommige middelen, langdurige veranderingen in de beloningssystemen van de hersenen. Inspanningen op het gebied van de volksgezondheid richten zich op regulering, voorlichting en behandeling van afhankelijkheid.

Wanneer het zenuwstelsel chemisch in een hogere versnelling wordt gezet, is het middel een stimulant.