Observationeel leren is leren door anderen te observeren. De observator verwerft nieuw gedrag, informatie of regels zonder directe bekrachtiging van zijn of haar eigen handelingen.

De sociaal-leertheorie van Albert Bandura plaatste observationeel leren centraal in de menselijke ontwikkeling. Kinderen leren agressie, samenwerking, taalpatronen en sociale normen door te letten op rolmodellen, te onthouden wat ze zagen, het gedrag te kunnen reproduceren en daartoe gemotiveerd te zijn. Rolmodellen die vergelijkbaar zijn, een hoge status hebben of beloond worden, zijn bijzonder invloedrijk. Personages in media, ouders, leerkrachten en leeftijdsgenoten dienen allemaal als rolmodellen.

Observationeel leren kan zowel prosociale als antisociale uitkomsten opleveren. Het maakt een snelle overdracht van vaardigheden binnen een groep mogelijk, zonder dat elk individu de oplossing door middel van vallen en opstaan ​​hoeft te ontdekken. Spiegelneuronensystemen vormen mogelijk een deel van de neurale basis voor het vermogen om waargenomen handelingen te koppelen aan het eigen motorische repertoire.

Veel van wat mensen kunnen, hebben ze eerst gezien in plaats van zelf te ervaren.