Een object dat met relativistische snelheid beweegt, lijkt korter in de bewegingsrichting. Dat is lengtecontractie, een voorspelling van de speciale relativiteitstheorie. Hoe sneller het object beweegt, hoe meer het krimpt. Bij 87 procent van de lichtsnelheid is een object de helft van zijn rustlengte. Bij 99,99 procent is het een minuscule fractie. Het effect is geen illusie. Het is een reële verandering in de gemeten lengte van het object, zoals waargenomen vanuit een ander referentiekader.

Lengtecontractie is nauw verwant aan tijdsdilatatie. Beide verschijnselen komen voort uit het feit dat de lichtsnelheid voor alle waarnemers gelijk is, ongeacht hun relatieve beweging. Om de lichtsnelheid constant te houden, moeten ruimte en tijd zich aanpassen. Een bewegende klok loopt langzamer. Een bewegende liniaal is korter. Het effect is alleen merkbaar bij snelheden die dicht bij de lichtsnelheid liggen. Bij alledaagse snelheden is de contractie verwaarloosbaar. Een straalvliegtuig dat met 800 km/u vliegt, is ongeveer de breedte van een atoom korter. Maar in deeltjesversnellers, waar deeltjes 99,999 procent van de lichtsnelheid bereiken, is lengtecontractie significant en moet hiermee rekening worden gehouden.

Feiten over lengtecontractie

• Definitie. Bewegende objecten lijken korter.
• Richting. Alleen in de bewegingsrichting.
• Formule. L = L₀√(1 - v²/c²).
• Frame-afhankelijk. Waargenomen vanuit een ander frame.
• Gerelateerd aan. Tijdsdilatatie.

Lengtecontractie is niet hetzelfde als optische vervorming. Het is een reëel effect dat voorspeld wordt door de relativiteitstheorie en bevestigd is door experimenten.