Wanneer vloeibare aardolie in het mariene milieu terechtkomt, is het resultaat een olielek. Olielekken variëren van chronische, kleine lekkages tot catastrofale boorgatuitbarstingen en tankerongelukken. De olie verspreidt zich over het oppervlak, bedekt kustlijnen en dieren, en kan zinken of teerballen vormen, afhankelijk van de chemische samenstelling en de weersomstandigheden.

De directe gevolgen zijn onder andere verstikking van zeevogels en zeezoogdieren, toxische effecten op vissen en ongewervelde dieren, en vervuiling van kustgebieden. De effecten op de langere termijn hangen af ​​van het type olie, de effectiviteit van de bestrijdingsmaatregelen en de gevoeligheid van de getroffen ecosystemen. Opruimmethoden omvatten olieschermen, skimmers, dispergeermiddelen, gecontroleerde verbranding en het afspoelen van de kustlijn, elk met zijn eigen voor- en nadelen.

Preventie door betere scheepsontwerpen, operationele procedures en regelgeving heeft de frequentie van grote olielekkages verminderd, maar het risico blijft bestaan ​​overal waar olie wordt gewonnen of vervoerd. Wetenschappelijke studies van eerdere olielekkages blijven de basis vormen voor responsstrategieën en documenteren hersteltijden die kunnen variëren van jaren tot decennia.

• Het lozen van aardolie in de oceaan
• Het is schadelijk voor wilde dieren en kusthabitats.
• De reactie omvat inperking, herstel en verspreiding van de ziekte.
• Preventie blijft de meest effectieve strategie.