Het werkgeheugen is het systeem dat tijdelijk informatie vasthoudt en verwerkt die nodig is voor complexe cognitieve taken. Het is meer dan een passief kortetermijngeheugen. Terwijl je een fooi berekent, een gesprek volgt of een route kiest, houdt het werkgeheugen de relevante details actief en beschikbaar voor verwerking.

Het invloedrijke model van Alan Baddeley verdeelt het systeem in een centrale uitvoerende functie die de aandacht stuurt, een fonologische lus voor verbaal materiaal, een visuospatiaal schetsblok voor visuele en ruimtelijke informatie, en een episodische buffer die informatie uit verschillende domeinen en met het langetermijngeheugen integreert. De capaciteit blijft beperkt; interferentie bij dubbele taken treedt op wanneer twee activiteiten concurreren om dezelfde component.

De capaciteit van het werkgeheugen voorspelt de prestaties op een breed scala aan redeneer- en begripstaken. Trainingsstudies hebben wisselende resultaten opgeleverd; de verbeteringen blijven vaak specifiek voor de getrainde taak in plaats van breed toepasbaar te zijn. Desondanks is dit concept van cruciaal belang voor de hedendaagse cognitieve psychologie en neurowetenschappen.

• Actief onderhoud en manipulatie van informatie
• Beperkte capaciteit
• Meerdere gespecialiseerde componenten
• Cruciaal voor redeneren en begrijpen.

Het dagelijks leven doet voortdurend een beroep op het werkgeheugen, van het volgen van een recept tot het vasthouden van een telefoonnummer tijdens het bellen.