Voordat de functie begrepen kan worden, moet de structuur in kaart gebracht worden. Neuroanatomie is de discipline die de architectuur van het zenuwstelsel beschrijft op schalen variërend van grote gebieden tot individuele synapsen.

Klassieke methoden waren gebaseerd op dissectie, kleuring van celkernen of myeline en het traceren van zenuwbanen met geïnjecteerde kleurstoffen. Moderne benaderingen voegen daar immunohistochemie, genetische labeling, elektronenmicroscopie en niet-invasieve beeldvorming zoals diffusie-MRI aan toe. Het resultaat is een steeds gedetailleerdere atlas van kernen, corticale gebieden, zenuwbanen en verbindingsnetwerken.

Neuroanatomie vormt de basis voor het interpreteren van laesies, het plannen van operaties en het ontwerpen van experimenten die zich richten op specifieke circuits. Vergelijkende neuroanatomie onthult zowel geconserveerde motieven als soortspecifieke specialisaties. Zelfs nu functionele studies steeds talrijker worden, blijft accurate anatomische kennis onmisbaar; een signaal dat op de verkeerde plaats wordt geregistreerd of een stimulatiepunt dat verkeerd wordt geïdentificeerd, kan onderzoek op een dwaalspoor brengen.

• Studie van de structuur van het zenuwstelsel
• Het omvat zowel macroscopische als ultrastructurele schalen.
• Maakt gebruik van klassieke en moderne etiketteringsmethoden.
• Essentieel voor functionele interpretatie