Een enkele druppel bloed of een vage vlek op een plaats delict bevatte vroeger te weinig DNA voor analyse. De polymerasekettingreactie, of PCR, veranderde dat door in een paar uur tijd miljoenen kopieën te maken van een gekozen DNA-segment. De methode doorloopt een cyclus van verhitting om de strengen te scheiden, afkoeling om korte primers te laten binden, en opnieuw verhitting zodat een hittebestendig polymerase nieuwe strengen kan aanmaken.

Elke cyclus verdubbelt het doelwit, wat resulteert in exponentiële groei. Onderzoekers kiezen primers die het interessegebied flankeren, zodat alleen dat gedeelte wordt geamplificeerd. Moderne machines automatiseren de temperatuurwisselingen en kunnen een run in minder dan een uur voltooien. Het resulterende DNA is zuiver genoeg voor sequencing, klonering of diagnostische tests.

PCR vormt de basis voor forensische identificatie, detectie van infectieziekten en talloze onderzoeksprotocollen. Varianten zoals kwantitatieve PCR meten de hoeveelheid template die aan het begin aanwezig was. Contaminatie blijft een constante zorg, omdat zelfs een paar verdwaalde moleculen kunnen worden geamplificeerd. Zorgvuldige techniek en negatieve controles zorgen ervoor dat de resultaten betrouwbaar blijven.

• Versterkt specifieke DNA-segmenten exponentieel.
• Maakt gebruik van herhaalde verwarmings- en koelcycli.
• Vereist primers en hittebestendige polymerase.
• Essentieel voor diagnostiek en moleculair onderzoek.