Interactieontwerp bepaalt hoe gebruikers met digitale producten omgaan. Het omvat de overgang tussen schermen, de feedback die een knop geeft wanneer erop wordt getikt, de animatie die een actie bevestigt en het foutbericht dat uitlegt wat er mis is gegaan. Het vakgebied ontstond in de jaren 80 toen personal computers zich verspreidden en ontwerpers zich realiseerden dat software niet alleen functioneel, maar ook bruikbaar moest zijn. Bill Moggridge en Bill Verplank bedachten de term halverwege de jaren 80.

Interactieontwerpers denken na over staten, overgangen en feedback. Wat gebeurt er als een gebruiker met de muis over een link beweegt? Wat gebeurt er als ze een formulier verzenden? Wat gebeurt er als de verbinding wegvalt? Goed interactieontwerp zorgt ervoor dat deze momenten natuurlijk aanvoelen. Slecht interactieontwerp laat gebruikers onzeker achter. Een knop die niet van uiterlijk verandert wanneer erop geklikt wordt, voelt defect aan. Een laadspinner die nooit verdwijnt, wekt angst op. Ontwerpers prototypen deze interacties al vroeg, vaak met eenvoudige tools, om te testen hoe ze aanvoelen voordat ze code schrijven.

Kernpunten

• Feedback: bevestiging dat een actie is geregistreerd.
• Statussen: standaard, zwevend, actief, uitgeschakeld, fout.
• Overgangen: hoe schermen en elementen veranderen.
• Micro-interacties: kleine momenten die richting geven en verrassen.

Interactieontwerp gaat niet alleen over het mooi maken van dingen. Het gaat erom dat ze voorspelbaar, responsief en gemakkelijk te begrijpen zijn.