Wanneer een ster zoals de zon sterft, gebeurt dat niet geruisloos. Hij zwelt op tot een rode reus, stoot zijn buitenste lagen af ​​in de ruimte en laat een kleine, gloeiende kern achter. Die kern is een witte dwerg. Hij is ongeveer zo groot als de aarde, met de massa van de zon. Een theelepel van zijn materiaal zou op aarde enkele tonnen wegen.

Witte dwergen fuseren niets meer. Ze stralen omdat ze heet zijn en langzaam afkoelen. Een witte dwerg met een oppervlaktetemperatuur van 100.000 Kelvin kan miljarden jaren nodig hebben om te vervagen tot een koude, donkere as. Geen enkele witte dwerg heeft de tijd gehad om volledig af te koelen, dus elke witte dwerg die ooit is gevormd, gloeit nog steeds.

De natuurkunde binnenin een witte dwerg is vreemd. Elektronen zijn zo dicht op elkaar gepakt dat de kwantumdruk, en niet de warmte, de ster tegen de zwaartekracht in houdt. Die druk heeft een limiet. Als een witte dwerg te veel massa van een begeleidende ster accumuleert, kan hij de Chandrasekhar-limiet van ongeveer 1,4 zonsmassa's overschrijden en exploderen als een Type Ia-supernova.

Witte dwergen komen veel voor. De dichtstbijzijnde is Sirius B, op ongeveer 8,6 lichtjaar afstand. Sterrenkundigen bestuderen ze om de geschiedenis van stervorming en de toekomst van onze eigen zon te begrijpen, die over ongeveer 5 miljard jaar een witte dwerg zal zijn.