Een raketmotor heeft twee dingen nodig om te verbranden: brandstof en oxidator. Samen worden ze drijfgas genoemd. Brandstof levert de energie, oxidator levert de zuurstof, en aangezien raketten in een vacuüm moeten werken, voeren ze beide mee.

Keuzes zijn van cruciaal belang. Veel lanceerraketten worden aangedreven door kerosine en vloeibare zuurstof, wat een goede dichtheid en hanteerbaarheid biedt. Vloeibare waterstof en vloeibare zuurstof leveren het hoogste rendement, maar vereisen cryogene tanks. Vaste drijfgassen zijn eenvoudig en gemakkelijk op te slaan, maar kunnen niet worden geregeld of uitgeschakeld.

Veelvoorkomende combinaties van drijfgassen

• RP-1 kerosine met vloeibare zuurstof
• Vloeibare waterstof met vloeibare zuurstof
• Monomethylhydrazine met stikstoftetroxide
• Ammoniumperchloraatcomposiet voor vaste stoffen

Opslag en hantering van de aandrijving. Cryogene drijfgassen verdampen na verloop van tijd, waardoor de tijd dat een voertuig op het lanceerplatform kan staan, beperkt is. Hypergolische drijfgassen ontbranden bij contact en zijn giftig, wat een zorgvuldige behandeling op de grond vereist.