Bir topluluk, belirli ölmüş kişilerin olağanüstü bir kutsallıkla yaşadıklarını ve şefaat etme yeteneklerini koruduklarını kabul eder. Bu kişiler azizlerdir. Bazı geleneklerde resmi aziz ilan etme süreçleri mevcuttur; halkın bağlılığı genellikle resmi tanınmadan önce gelir.

Azizler, erdemin örnekleri, yerlerin ve mesleklerin koruyucuları ve duada yol arkadaşları olarak hizmet ederler. Kutsal emanetleri ve resimleri, ibadetin odak noktaları haline gelir. Azizlerin hayat hikayeleri, değişen derecelerde tarihsel doğrulukla anlatılır. Farklı kiliseler, farklı aziz takvimleri tutarlar.

Protestan gelenekleri genel olarak azizlere dua etmeyi reddederken, örnek yaşamları onurlandırırlar. Azizleri yücelten geleneklerde ise azizler, yaşayanlar ve ölüler arasındaki birliği somutlaştırır. Sıradan inananlar azizlerde hem ilham hem de ulaşılabilir destekçiler bulurlar.

Bir aziz, Tanrı'nın amaçlarının onda olağanüstü derecede görünür hale geldiği kişi olarak hatırlanır.