Een gemeenschap erkent bepaalde overleden personen als mensen die een uitzonderlijk heilig leven hebben geleid en nog steeds in staat zijn tot voorspraak. Deze personen worden heiligen genoemd. In sommige tradities bestaan ​​formele procedures voor heiligverklaring; vaak gaat de officiële erkenning vooraf aan volksdevotie.

Heiligen dienen als voorbeelden van deugd, beschermheiligen van plaatsen en beroepen, en metgezellen in het gebed. Hun relieken en beelden vormen het middelpunt van devotie. Hagiografieën beschrijven hun levens met wisselende mate van historische nauwkeurigheid. Verschillende kerken hanteren verschillende heiligenkalenders.

Protestantse tradities verwerpen over het algemeen de aanroeping van heiligen, terwijl ze wel hun voorbeeldige levens eren. In tradities die heiligen vereren, maken zij de gemeenschap tussen de levenden en de doden concreet. Gewone gelovigen vinden in de heiligen zowel inspiratie als toegankelijke voorsprekers.

Een heilige wordt herinnerd als iemand in wie de bedoelingen van God op een uitzonderlijke manier zichtbaar werden.