Bir ibadet eden kişi, bir hayvanı, yiyeceği veya sembolik bir hediyeyi bir tanrıya sunar ve genellikle bunu belirlenmiş bir şekilde yok eder veya tüketir. Bu eylem kurban etme olarak adlandırılır. Bu, en eski ve en yaygın dini davranış biçimlerinden biridir.

Motivasyonlar arasında kefaret, şükran, birliktelik ve kozmik düzenin korunması yer alır. Kan kurbanı, birçok eski kültürde özellikle yoğun bir öneme sahipti. Etik ve peygamberlik eleştirileri bazen kurbanı itaat veya kendini adama metaforu olarak içselleştirmiştir. Hristiyan teolojisi, İsa'nın ölümünü eşsiz ve nihai bir kurban olarak yorumlar.

Modern dini uygulamalar, hayvan kurban etme geleneğini büyük ölçüde dua, para veya hizmet sunma ile değiştirmiştir; ancak bazı geleneklerde gerçek anlamda kurban etme uygulaması devam etmektedir. Temel mantık, kutsal olana değerli bir şey borçlu olunduğunun maliyetli bir şekilde kabul edilmesidir. Kurban, insan ve ilahi olan arasındaki asimetriyi dramatik bir şekilde ortaya koyar.

• Bir tanrıya yapılan adak, genellikle yıkım veya hediye ile ilgilidir.
• Bağlılığı, minnettarlığı veya kefareti ifade eder.
• Tarihsel olarak kültürler arasında yaygın
• Genellikle etik veya manevi terimlerle yeniden yorumlanır.