Kurtuluş, geri satın alma işleminin tamamlanmasıdır. Hristiyanlıkta bu terim, hem Mesih'in ölümü ve dirilişinin tarihsel olayını hem de bu olayın bireysel yaşamlar ve dünya üzerindeki devam eden uygulamasını ifade eder.

Yeni Ahit yazarları, akraba-kurtarıcı ve İsrail'in Mısır'dan kurtuluşu gibi eski İbrani imgelerinden yararlanırlar. Buna fidye ve kölelik dilini eklerler: İnsanlar günah altında satılır; Mesih onları özgür kılan bedeli öder. Pavlus, inananların bir bedel karşılığında satın alındığından bahsedebilir; Vahiy kitabı, kurtarılmışları her kabile ve ulustan Tanrı için satın alınmış kişiler olarak tasvir eder. Bedel soyut değildir. Bu, Oğul'un hayatıdır.

Daha sonraki teoloji, bunun sonuçlarını ortaya koydu. Bazı gelenekler ceza yerine geçme ilkesini vurgular; yani Mesih'in adaletin gerektirdiği cezayı üstlenmesini. Diğerleri ise Mesih'in zaferini, yani Mesih'in kötülüğün güçlerini yenmesini vurgular. Yine diğerleri ise haçın ahlaki etkisini, sevgiyi ve tövbeyi uyandırma gücünü öne çıkarır. Klasik anlatımların çoğu, bu yaklaşımlardan birini münhasır olarak seçmek yerine, bunları bir arada ele alır.

Kurtuluş asla otomatik olarak sunulmaz. İman, tövbe ve vaftiz, kurtarılmış topluluğuna girişi işaret eder ve tam etkileri nihai dirilişi bekler. O zamana kadar kurtarılmışlar, zaten var olan ile henüz var olmayan arasında yaşar, özgürlüğü tadarken eski düzenle de mücadele ederler.