Odkupienie to dopełniony akt odkupienia. W języku chrześcijańskim oznacza ono zarówno historyczne wydarzenie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, jak i ciągłe oddziaływanie tego wydarzenia na życie jednostek i na świat.

Autorzy Nowego Testamentu nawiązują do starszej hebrajskiej metafory krewnego-odkupiciela i wyzwolenia Izraela z Egiptu. Dodają język okupu i niewoli: ludzie są sprzedawani pod grzech; Chrystus płaci cenę, która ich wyzwala. Paweł może mówić o wierzących jako o tych, którzy zostali odkupieni za cenę; Księga Objawienia przedstawia odkupionych jako tych, którzy zostali nabyci dla Boga z każdego plemienia i narodu. Cena nie jest abstrakcyjna. To życie Syna.

Późniejsza teologia doszła do tych wniosków. Niektóre tradycje podkreślają karę zastępczą – Chrystusa ponoszącego karę, której wymagała sprawiedliwość. Inne podkreślają Christus Victor – Chrystusa pokonującego moce zła. Jeszcze inne podkreślają moralny wpływ krzyża, jego moc budzenia miłości i pokuty. Większość klasycznych przekazów łączy te wątki, zamiast wybierać wyłącznie jeden.

Odkupienie nigdy nie jest przedstawiane jako automatyczne. Wiara, skrucha i chrzest oznaczają wejście do odkupionej wspólnoty, a pełne skutki czekają na ostateczne zmartwychwstanie. Do tego czasu odkupieni żyją między tym, co już jest, a tym, co jeszcze nie, smakując wolności, jednocześnie zmagając się ze starym porządkiem.