Verlossing is de voltooide daad van terugkopen. In christelijk gebruik verwijst het zowel naar de historische gebeurtenis van Christus' dood en opstanding als naar de voortdurende toepassing van die gebeurtenis op individuele levens en op de wereld.

De schrijvers van het Nieuwe Testament putten uit de oudere Hebreeuwse beeldspraak van de verwant-verlosser en van Israëls bevrijding uit Egypte. Ze voegen daar de taal van losprijs en slavernij aan toe: mensen worden onder de zonde verkocht; Christus betaalt de prijs die hen bevrijdt. Paulus spreekt over gelovigen die met een prijs zijn gekocht; het boek Openbaring beschrijft de verlosten als mensen die voor God zijn gekocht uit elke stam en elk volk. De prijs is niet abstract. Het is het leven van de Zoon.

Latere theologische stromingen werkten de implicaties verder uit. Sommige tradities benadrukken de plaatsvervangende straf – Christus die de straf draagt ​​die de gerechtigheid vereist. Andere benadrukken Christus Victor – Christus die de machten van het kwaad overwint. Weer andere benadrukken de morele invloed van het kruis, de kracht ervan om liefde en bekering te wekken. De meeste klassieke teksten houden deze stromingen met elkaar in evenwicht in plaats van er één exclusief te kiezen.

Verlossing wordt nooit als vanzelfsprekend voorgesteld. Geloof, bekering en doop markeren de intrede in de gemeenschap van verlosten, en de volledige uitwerking daarvan wacht op de uiteindelijke opstanding. Tot die tijd leven de verlosten tussen het reeds bestaande en het nog niet bestaande, proeven ze de vrijheid terwijl ze nog steeds worstelen met de oude orde.